Σας είχαμε δώσει ένα hot take στο ξεκίνημα της σεζόν, πιο πολύ σαν αίσθηση, παρά έχοντας ολοκληρωμένη άποψη από τα ρόστερ όλων των ομάδων. Το hot take ήταν πως ο Προμηθέας θα βγει 3ος. Το φωνάζαμε σε podcast, το γράψαμε σε παλιές WEAK SIDE, σε μια σεζόν που οι Πατρινοί δεν χτίστηκαν με άμεση την πίεση για το αποτέλεσμα, αλλά δημιούργησαν ένα project για το μέλλον. Κι όμως, αν και ακόμα δεν έχει βγει καλά καλά ο Νοέμβριος, ο Προμηθέας ώρες ώρες σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Για τα δεδομένα της εποχής είναι αξιοπρόσεκτη η χημεία της ομάδας, με τόσες νέες προσθήκες, είναι κάτι παραπάνω από ευδιάκριτοι οι ρόλοι των παικτών και το μπάσκετ που παρουσιάζει ορισμένες φορές η ομάδα του Ηλία Παπαθεοδώρου είναι… χάρμα οφθαλμών. Είναι ίσως η πρώτη χρονιά στη μετά covid εποχή, που πολλοί ουδέτεροι λένε ”θα κάτσω να δω Προμηθέα”, η ομάδα συζητιέται ξανά έντονα για τους λόγους που πρέπει, και αυτοί δεν είναι άλλοι από αυτό που παράγει εντός των τεσσάρων γραμμών. Κάνω λοιπόν μια παράφραση του hot take που σας έδωσα πριν δύο μήνες (δικό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω) και σας λέω το εξής: Είτε βγει 3ος είτε 4ος, είτε 6ος, ο Προμηθέας με το μπάσκετ που παίζει κερδίζει πολύ περισσότερα από απλά μια θέση.
Για να σχολιάσουμε λίγο όσα συνέβησαν στο Αλεξάνδρειο, το μόνο σίγουρο ήταν πως κάποια παράδοση θα έσπαγε στη Θεσσαλονίκη. Είτε ο Παπαθεοδώρου θα έχανε και έτσι το προσωπικό του 5-0 στη Θεσσαλονίκη επί του Άρη θα τελείωνε με αυτό τον τρόπο, είτε ο Προμηθέας θα διέκοπτε το 6-0 των ”κίτρινων”, σε μια έδρα που έμοιαζε… στοιχειωμένη για τους ”πορτοκαλί”. Τελικά συνέβη το δεύτερο. Και συνέβη εμφατικά, καθώς το 73-77 είναι παντελώς πλασματικό και δεν αντικατοπτρίζει όσα είδαμε στο παρκέ. Τι είδαμε; Έναν Προμηθέα, ξεκινώντας από την άμυνα να ”σμπαραλιάζει” τον Άρη, παίζοντας με το μυαλό των γηπεδούχων και κάνοντας αυτό που ο Καστρίτης πίστευε πως αν συνέβαινε η ομάδα του θα νικούσε. Ξύλο και πίεση εσείς; Ξύλο και πίεση και εμείς… Με τους Πλώτα και Μπαζίνα να έχουν – ίσως για πρώτη φορά – έναν τόσο ξεκάθαρο ρόλο και χρήσιμο ρόλο, παίζοντας σκυλίσια άμυνα στους περιφερειακούς του Άρη. Η πίεση ξεκινούσε από την επαναφορά των παικτών του Καστρίτη και συνεχιζόταν με αμείωτους ρυθμούς σε όλη την επίθεση του Άρη, η οποία ειδικά στο Β’ και στο Γ’ δεκάλεπτο δεν είδε… ουρανό. Οι περιφερειακοί τέθηκαν ουσιαστικά εκτός μάχης και η μπάλα δεν μπορούσε να πάει με τίποτα μέσα, καθώς Ετσενίκε, Στίβενς και Κόφεϊ όρθωναν ανάστημα και δεν άφηναν τους αντίπαλους ψηλούς (και όσους περιφερειακούς επέλεγαν εφορμήσεις) να δουν το καλάθι. Σε αυτό το σημείο, να δοθούν τα credits και στον Καραγιαννίδη, ο οποίος μπορεί να μην έπαιξε πάρα πολύ, αλλά όσο μπήκε ήταν πραγματικός ογκόλιθος στην άμυνα και δεν υστέρησε σε τίποτα σε σχέση με τους υπόλοιπους της front line. Αντιθέτως, βρέθηκε μέσα στο παιχνίδι την στιγμή που οι Πατρινοί έχτισαν και την πρώτη τους διψήφια διαφορά στο φινάλε του Α’ μέρους.
Ήταν τόσο κυριαρχικός και καθαρός ο τρόπος που ο Προμηθέας δέσποζε σε άμυνα και επίθεση στο ματς στη Θεσσαλονίκη, που το +20 του 31ου λεπτού (45-65), σε οποιοδήποτε άλλο γήπεδο θα μετατρεπόταν με +25 ή +30 και ο Άρης θα έλεγε και ”ευχαριστώ”. Αυτή ήταν η διαφορά μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά στο Αλεξάνδρειο δεν επιτρέπεται να χαλαρώνεις, στο Αλεξάνδρειο ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος 100% πως κέρδισες, αν σταματήσεις να είσαι συγκεντρωμένος. Ο κόσμος του Άρη, αυτό το απίστευτο και μεταφυσικό σκηνικό που συναντούν όλες οι ομάδες στο ”Παλέ”, με το γήπεδο να… κατηφορίζει και την ενέργεια του κόσμου να μετατρέπεται σε ένα ορμητικό κύμα που πνίγει τον αντίπαλο. Ο σημερινός Προμηθέας δεν ήταν δυνατόν να χάσει, ακόμα και σε αυτό το Αλεξάνδρειο, ωστόσο το +4 ”ξινίζει” όσους είδαν το ματς, γιατί όπως ξαναείπα, μοιάζει με μαγική εικόνα. Ειρήσθω εν παρόδω, αυτό το 7λεπτο – 8λεπτο χαλάρωσης και αγωνιστικής αναρχίας, είναι καλό που ήρθε σε ματς που δεν κόστισε και θα ήταν ευλογία αν ο Παπαθεοδώρου το χρησιμοποιήσει προς όφελος της ομάδας του στη συνέχεια της χρονιάς.
Υ.Γ 1: Ο Προμηθέας έχει ήδη κάνει δύο διπλά στη Θεσσαλονίκη με ΠΑΟΚ και Άρη, ενώ στο Περιστέρι έχασε στο σουτ. Είναι μόνος 3ος, δύο νίκες πάνω από ΠΑΟΚ, Άρη, Περιστέρι και ΑΕΚ και τους υποδέχεται όλους στο Δ. Τόφαλος. Πολύ νωρίς να μιλάει κανείς για τετράδα, όπως ειπώθηκε και στη Συνέντευξη Τύπου, αλλά τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί είναι εξαιρετικά.
Υ.Γ 2: Στο ρόστερ του Άρη υπάρχουν πολλά δομικά προβλήματα, που δυστυχώς κάποιοι αρνούνταν να δουν, με την ευφορία της επιστροφής στην Ευρώπη και κάποιες ”αντρικές” νίκες να επισκιάζουν τα πάντα. Οι ”κίτρινοι”, με το Καρ να μην έχει προσαρμοστεί και να κινείται σε ρηχά νερά, έχουν ως μοναδικό παίκτη που μπορεί να κάνει το απρόβλεπτο τον Τολιόπουλο, ο οποίος πολλές φορές θυμίζει… Γκάλη, μπροστά στους υπόλοιπους συμπαίκτες του επιθετικά. Δεν υπάρχει στο ρόστερ stretch 4άρι, ο Ντε Σόουζα συνεχίζει να μην δίνει πράγματα στο ”5” και το ρόστερ των ”κιτρίνων” έχει μαζέψει πολλούς… άσουτους, περισσότερους από ότι μπορεί να αντέξει ακόμα και ο Καστρίτης, ο οποίος έχει δείξει στον Άρη πως έχει 100% αμυντική φιλοσοφία. Καλό το ”ξύλο”, καλή η ενέργεια που βγάζει η ομάδα της Θεσσαλονίκης στην άμυνα, αλλά όταν είσαι στο 2023 και περιμένεις να κερδίζεις μόνιμα τα παιχνίδια στους 65-70 (και αν), κάποια στιγμή θα σε τιμωρήσει το ίδιο το άθλημα, που συνεχώς προοδεύει. Με δεδομένη την καταπόνηση από την Ευρώπη, το υπάρχον ρόστερ χωρίς προσθαφαιρέσεις και ένεση ποιότητας, έχει ταβάνι την 6η θέση.
Υ.Γ 3: Άσχετο με το ματς, αλλά… Καμπενγκέλε τι κάνεις αγόρι μου;
