Παρακολουθώντας διά ζώσης το μεγάλο ντέρμπι μεταξύ Παναχαϊκής και Αχαγιάς 82′ υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να μείνουν ασχολίαστα και πρέπει να καταγραφούν. Η ομάδα του Γιάννη Ελευθεριάδη πέρασε από την Αγυιά με ένα διπλό – χρυσάφι (67-74) και βρίσκεται μόνη πρώτη με ρεκόρ 8-1, την ώρα που οι ”ροσονέρι” έχουν υποχωρήσει στο 4-5 και η πορεία τους χρίζει μελέτης και ανάλυσης. Τα γράφουμε αυτά, γιατί τα δύο ρόστερ δεν δικαιολογούν την πορεία τους, ούτε τους Πατρινούς περιμέναμε να βρίσκονται τόσο χαμηλά, ούτε τους Αχαγιώτες να πηγαίνουν ”τρένο”, με μοναδική… στραβοτιμονιά την ήττα της πρεμιέρας στην Ιωάννινα. Βλέποντας όμως τον τρόπο παιχνιδιού των δύο ομάδων, υπάρχει ξεκάθαρη εξήγηση του τι συμβαίνει και στους μεν και στους δε.
Ποιοτικές ΜΟΝΑΔΕΣ VS ΟΜΑΔΑ προπονητή
Η Αχαγιά 82′ προσέγγιζε το παιχνίδι της με ξεκάθαρη στόχευση. O Γιάννης Ελευθεριάδης ξέρει ποια είναι τα ”ατού” και ποιες οι αδυναμίες της ομάδας του και χτυπάει ακριβώς με τέτοιο τρόπο, ώστε τα πλεονεκτήματα να βγαίνουν στην επιφάνεια και παράλληλα να εκτίθενται οι αδυναμίες του αντιπάλου. Αμυντικά, οι ”κόκκινοι” αντιλήφθηκαν πολύ νωρίς πως η Παναχαϊκή δυσκολεύεται πάρα πολύ στο να σπάσει τη ζώνη και επένδυσε πάνω σε αυτό. Μόλις έμειναν πίσω με 18-10, οι φιλοξενούμενοι γύρισαν το man to man σε ζώνη και ουσιαστικά μπλόκαραν την κυκλοφορία των ”Αχαιών”, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις έμοιαζαν να μην ξέρουν τι να κάνουν τη μπάλα. Επιθετικά, τα συστήματα των φιλοξενούμενων είχαν όλο το βράδυ ξεκάθαρο στόχο να βρεθεί το miss match. Είτε να μείνει ο Ντόκιτς με ψηλότερο παίκτη και να τον παίξει στα πόδια, είτε να βρεθεί ο Οικονομόπουλος μόνος στην ”καρδιά” της αντίπαλης ρακέτας και να τελειώσει τη φάση, είτε από κατάσταση low post να βρεθεί με κοντύτερο παίκτη ο Χονδρόπουλος. Δεν υπήρχε βιασύνη στις επιλογές, υπήρχε ξεκάθαρος προσανατολισμός, σιγουριά και αυτοπεποίθηση στα σουτ που έπαιρναν οι Αχαγιώτες. Πολύ απλά, γιατί σε κάθε επίθεση (ειδικά στο Β’ ημίχρονο) έπαιρναν αυτό που προέκυπτε από το σύστημα ή αυτό που τους έδινε η αντίπαλη άμυνα.
Από την άλλη, η Παναχαϊκή αν και ξεκίνησε ως ένα από τα φαβορί για την άνοδο, υπήρξαν δύο συνισταμένες που έχουν μεταβάλλει κάπως τους στόχους και το αρχικό πλάνο. Πρώτον, ο άνθρωπος που έχτισε την ομάδα, Γιάννης Καλλίγας, απομακρύνθηκε μετά από το δεύτερο παιχνίδι και ήττα από την Δόξα Πύρρου Άρτας και δεύτερον, ο Σωκράτης Μαναβόπουλος, ο οποίος προοριζόταν για ένας dominant ψηλός που θα δέσποζε μέσα στη ρακέτα, σταμάτησε το μπάσκετ. Εν ολίγοις, οι ”κοκκινόμαυροι” έπρεπε να αναδιατυπώσουν τον τρόπο παιχνιδιού τους. Είναι ευχής έργον για τους Πατρινούς το γεγονός πως σε εκείνο το timing ήταν ελεύθερος ένας προπονητής σαν τον Γκοργκόλη, αλλά δεν είναι εύκολο και για εκείνον να παρουσιάσει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα το μπάσκετ που θα ήθελε, με παίκτες που δεν διάλεξε ο ίδιος. Υπάρχει ποιότητα που ξεχειλίζει στην Παναχαϊκή (Γκόβας, Νικολάου, Γιαννικόπουλος, Μοσχοβάκης, Κούτρας), αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Προς το παρόν, στους ”ροσονέρι” δεν υπάρχει τόσο συγκεκριμένο πλάνο, τόσο διακριτοί ρόλοι και πολλές φορές μοιάζουν στο παρκέ με ένα κράμα ποιοτικών παικτών, που μπορούν να παίξουν πολύ καλά απέναντι σε εύκολους αντιπάλους, όμως όταν το ματς στραβώνει, το πλάνο είναι ”hero ball” και… Άγιος ο Θεός. Με λίγα λόγια, όταν η μπάλα η ”καίει”, η Παναχαϊκή δεν προσπαθεί να πάρει τα ματς με το παιχνίδι της, αλλά με το ένστικτο ορισμένων παικτών. Και όπως φαίνεται, αυτό μέχρι ώρας δεν φτάνει.
Ένα τρανταχτό παράδειγμα, του πόσο καλά ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του ματς οι φιλοξενούμενοι, αξίζει να σημειωθεί αυτό που συνέβη όταν το σκορ ήταν 29-22 για την Παναχαϊκή και απέμεναν 3 λεπτά για το ημίχρονο. Σε εκείνο το σημείο, η Αχαγιά 82′ είχε συμπληρώσει τα 5 ομαδικά φάουλ και οι ”ροσονέρι” είχαν μόνο 2, είχαν δημιουργηθεί δηλαδή όλες οι προϋποθέσεις, οι γηπεδούχοι να στοχεύσουν τα miss match και να πάρουν εύκολες βολές και εύκολους πόντους, την ώρα που οι ίδιοι είχαν ακόμα την πολυτέλεια να γίνουν πιο aggressive στα μετόπισθεν. Αντί λοιπόν η διαφορά να αυξηθεί ή έστω να μείνει σε αυτά τα επίπεδα, το ημίχρονο ολοκληρώθηκε με σκορ 29-28. Με λίγα λόγια, οι ”κοκκινόμαυροι” δεν ξανασκόραραν, αλλά αντιθέτως δέχτηκαν και σερί 0-6.
Υ.Γ 1: Για τον Σπύρο Γκοργκόλη δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι τούτη την ώρα, θα κριθεί μετά τις γιορτές, όταν και θα αρχίσει να παίζει η Παναχαϊκή το μπάσκετ που ο ίδιος θέλει και θα της δώσει κατεύθυνση και ταυτότητα. Δεν είναι εύκολο να το πράξει, όμως έχει παίκτες για να δημιουργήσει κάτι όμορφο, αρκεί να δουλέψει σκληρά στη διακοπή.
Υ.Γ 2: Υπέροχη η εικόνα ενός κατάμεστου γηπέδου, με οπαδούς και των δύο ομάδων, χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Στο κλειστό της Αγυιάς δεν έπεφτε κυριολεκτικά καρφίτσα και μάλιστα αρκετοί αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν όρθιοι τον αγώνα.
